2007/Apr/03

ปิดเทอมนี้.. เรื่องราวของกรุกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น ก็สิ้นสุดลง

... ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันนะ ที่ฉันจะไม่เหงา เหมือนกับตอนนี้...
_จะมีวันนั้นมั๊ย_
กับ 1นาที ที่ฉันมีเธอ มันผ่านไปเพียงเสี้ยว
แต่1นาที ที่ฉันเหงา เหมือน 1ชม. ...มันช้ามาก จนฉันไม่รู้ว่ามันจะผ่านพ้นไปได้ จริงหรือ?

อย่างที่เธอบอก
"เรารู้ว่ามันยากนักที่จะเปลี่ยนใจใคร
และคงไม่อยากเปลี่ยนในความรุ้สึกที่เทอเคยมีมา
ความรุ้สึกนั้นมันสร้างมาจากความงดงามที่เทอได้สร้างกะเค้า
จงเก็บความทรงจำดีดีนั้นไว้ตลอดกาล
บทสุดท้ายของตอนจบจะเปนยังไงชั่งมัน
ขอเพียงความทรงจำดีดียังอยุ่ในใจเราก้อพอ"

ฉันเข้าใจ ..ความรู้สึกดีดีที่เธอเคยให้กับฉัน มันคงสร้างมาจากความงดงามที่เธอได้สร้างกับเขา เธอคงเหงา ใช่มั๊ย

และตอนนี้เธอคงไม่เหงาแล้ว เธอกับเค้าคงรักกันดี สินะ
และคงลืมฉัน ฉันเข้าใจเธอ ...

...เธอจงจำเอาไว้ให้ดีนะ ว่า ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ ความทรงจำดีดีที่เคยมีให้
คำพูดทุกคำที่เคยพร่ำบอก และกำลังใจที่เธอเคยให้กับฉันเสมอมา
มันยังอยู่ในใจของฉันคนนี้ [A]MiJuNg
คนที่เธอเคยรู้จัก
แม้ว่าตอนนี้เธอจะลืมมันไป ก็เถ่อะ..

...อยากบอกกับเธอ มันเป็นสิ่งที่ฉันเก็บไว้ในใจตลอดมา ตั้งแต่วันแรกที่เราได้รู้จักกัน...
ใช่อยู่!! ฉันอาจเคยชอบเธอ แม้ว่าในใจของฉัน มันบอกว่า "ต้อง มีสักวันแน่ๆ ที่เราจะต้องเลิกคบกัน" เพราะอะไรรู้มั๊ย

เธอนิสัยดี มากๆ เรียนเก่งโคตรๆ ฐานะของเธอก็ดี เธอเพียบพร้อมทุกอย่าง
ตั้งแต่เธอเกิดมาแล้วล่ะ ซึ่งมันแตกต่างกับฉัน ทุกๆอย่าง

หลายคนถามฉันอยู่บ่อยๆว่า ..."จะคบไปทำไม ถ้าจะคบเพื่อ เลิก"
ฉันก็ตอบไม่ได้ซะที ไม่มีเหตุผลหรอก

ฉันน่ะ คิดอยู่ตลอดเวลา เลยนะว่า
"ความรัก และความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้น
มันไม่มีความมั่นคง และสักวันมันก็ต้องจบลง"

และวันนี้มันก็จบ และสิ้นสุด
เธอไม่ต้องห่วงว่าฉันจะต้องมานั่งเสียใจ เพราะฉันคิดอยู่เสมอว่าต้องมีวันนี้
ฉันไม่เสียใจเลย ที่เคยได้รู้จักเธอ

....ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ที่เคยให้กับฉัน
ขอบคุณ ความรู้สึกดี-ดี
ขอบคุณ สำหรับกำลังใจมากมายที่ได้รับ
ขอบคุณ ที่ติวหนังสือให้ด้วย
[อยากจะบอกว่าถ้าไม่มีเธอในตอนนั้น ฉันคงไม่ได้อ่านหนังสือสอบแหง๋
(มัวบ้าอยู่กะไอ้เวงคนนึงอยู่ทำเอาเสียเซ้วตอนใกล้สอบเอ็นท์ ไม่รู้เวล่ำเวลาเลยเมิงน่ะ)]
ขอบคุณ สำหรับตุ๊กตาน้องหมี [ชั้นตั้งชื่อให้มันว่า "น้องจุ๊บๆ"] และชีต ด้วย
ขอบคุณจริงๆ


...ได้เวลาอัฟซะทีนะ...เห่อะๆ
edit @ 2007/04/03 23:19:35

2007/Mar/19

...คบเพลิงส่องสว่าง...
ถึงปลายทางต้องส่งต่อ
รุ่นต่อรุ่นจากเก่ากอ
ส่งต่อรุ่นส่องนำมา
ส่องสว่างส่งที่หมาย
ประกายแก้วหยาดน้ำตา
คิดถึงวันเวลา
เคยได้อยู่...รู้ใจกัน
โศกทุกข์สนุกเศร้า
เบื่อง่วงเมาเหงาสุขสันต์
หวาน ขม เปรี้ยว เค็ม มัน
หลอมรวมกัน "เป็นเพื่อนกู"
เคียงข้างเมื่อยามเหงา
เป็นดั่งเงาคอยแลดู
น้ำตาหลั่งพรั่งพรู
ยามเราเจ็บสะเทือนใจ
วันนี้จำจากลา
เวลาพรากห่างกันไกล
มิตรภาพ จดจำไว้
อยู่ในใจจนวันลา
หอบหวนคืนวันเก่า
ให้ใจเราข้ามกาลเวลา
คิดถึงพ้องพวกพา
กว่าจะมาเป็นเพื่อนกัน
ภาพเดิมกลับหวนมา
กลั้นน้ำตาแทบไม่ทัน
ภาพถ่ายเราด้วยกัน
คิดแล้วหวั่นสั่นในใจ
บัดนี้จวนจบแล้ว
คบเพลิงแก้วแสนอาลัย
อีกสิ่งจงภูมิใจ
จงจำไว้ "เราคือผดุงนารี"

2007/Feb/09

ชีวิตของเด็ก ม.6 ที่กำลังจะก้าวสู่รั้วมหา'ลัย มีสิ่งต่างๆมากมายที่รอเราอยู่ แต่สิ่งหนึ่งที่เราไม่อยากให้มันเปลี่ยนแปลง คือ เพื่อน
เคยฟังเพลงนี้รึเปล่า....ขอให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆได้มั้ย....ตอนแรกที่แนนได้ฟังบอกได้คำเดียวว่า คิดถึง "เพื่อน" จริงๆนะ
มันเป็นความรู้สึกที่ผูกพัน เพราะมันคือมิตรภาพที่เราก่อมาด้วยกัน สร้างมันมามากมายกับคนหลาย มีทั้งดีและไม่ดี แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้คือ"เพื่อน"จะไม่ทิ้งกัน เพราะกาลเวลาและทุกอย่างที่เราผ่านมาด้วยมันบอกว่า เราจะยังเป็นเพื่อนกัน ยังดูแลกันได้หมือนเดิม
แม้ว่าตอนนี้เราจะพยายามเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝัน แต่เราทุกคนก็คือเพื่อน.....ถึงจะไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่เราก็เป็นเพื่อน เวลา 6 ปี ไม่ใช่สิ่งที่บอกว่าเพื่อนคนไหนดีที่สุด......แต่สำหรับแนน........มันเป็นการบอกตัวเองว่า......เราจะทำตัวยังไงให้เป็นเพื่อนที่ดีและเข้าใจคนอื่นให้ดีกว่าที่เป็นนอยู่

ยังจำสิ่งเหล่านี้ได้รึเปล่า...............................
เราร้องไห้ด้วยกันวันพุทธบุตร
เรานั่งยิ้มให้กันวันเข้าค่าย
เรานั่งหัวเราะเวลาหยอกล้อกัน
เรามีความสุขด้วยกัน


แต่..........ตอนนี้และอีกไม่กี่วัน...........เรากำลัง.....จะจากกันไป.......เพื่อไปสานต่อความฝัน.........แต่คำว่า.."เพื่อน"ของเราจะไม่จางหายไปกับกาลเวลา
แนน......สัญญา